Dr Louise A. Brinton, pracownik naukowy amerykańskiego Narodowego Instytutu Raka (National Cancer Institute – NCI) publicznie ogłosiła, że zmieniła poglądy w sprawie wpływu aborcji na zachorowalność na raka piersi.

W 2003 r. dr Brinton była głównym organizatorem warsztatów szkoleniowych NCI w dziedzinie ginekologii onkologicznej, podczas których tłumaczyła uczestnikom, że jest „doskonale udowodnione”, iż „dokonanie aborcji nie ma żadnego związku ze wzrostem ryzyka zachorowania na raka piersi’.

Po zapoznaniu się z wynikami najnowszych badań zrewidowała swoje poglądy i teraz podkreśla, że aborcja oraz stosowanie doustnej antykoncepcji hormonalnej zwiększa ryzyko wystąpienia raka piersi.

Materiałem, który ostatecznie przekonał dr Brinton do zmiany stanowiska były wyniki badań prowadzonych przez Fred Hutchinson Cancer Research, renomowany ośrodek naukowy z Seattle w stanie Washington. Jessica Dolle ze współpracownikami potwierdziła związek między stosowaniem antykoncepcji hormonalnej a wystąpieniem przerzutowego potrójnie negatywnego raka piersi (TNBC).

TNBC jest nowotworem bardzo agresywnym, o wysokich wskaźnikach przerzutów i gorszej przeżywalności w porównaniu z innymi odmianami raka piersi. Zachorowalność na TNBC jest większa u kobiet młodszych.

Po ogłoszeniu wyników badań z Seattle, w Narodowym Instytucie Raka podjęto decyzję o przeprowadzeniu własnych badań. Do udziału zaproszono kobiety z doświadczeniem aborcji. Rezultaty zaskoczyły naukowców.

Okazało się, że przerwanie ciąży zwiększa o 40 proc. ryzyko zachorowania na nowotwór. Natomiast stosowanie antykoncepcji hormonalnej przez kobiety poniżej 18 roku życia zwiększa ryzyko zachorowania na przerzutowego potrójnie negatywnego raka piersi aż o 270 proc. U kobiet, które obecnie stosują antykoncepcję ryzyko wzrasta o 320 proc.

Oznacza to, że kobiety, które zaczynają stosować antykoncepcję hormonalną przed ukończeniem 18 roku życia są trzykrotnie bardziej narażone na zachorowanie na TNBC, a kobiety aktualnie stosujące – czterokrotnie bardziej.

Wyniki badań z Fred Hutchinson Cancer Research opublikowano w czasopiśmiennictwie naukowym. Ale pacjentek dalej nikt nie ostrzega przed ryzykiem.

Zapowiedź wprowadzenia od 2011 roku nowych dowodów osobistych wywołała dyskusję na temat wolności osobistych Polaków i obywatelskiego prawa do prywatności. Inicjatywa rządu jest tym bardziej zastanawiająca, że przecież 31 grudnia 2007 roku zakończono operację wymiany starych, książeczkowych dowodów osobistych na nowe, plastikowe dokumenty z dziesięcioletnią datą ważności, które reklamowano jako lepsze i nowocześniejsze. Dlaczego zatem w tak krótkim czasie ma zostać przeprowadzona kolejna kosztowna wymiana?

Formalnym powodem wymiany jest problem ze stałym adresem zameldowania. W obecnych dowodach każdorazowa zmiana danych zawartych w dokumencie, a przede wszystkim najczęściej się zdarzająca zmiana stałego pobytu, powoduje konieczność wymiany dowodu osobistego. Do 31 grudnia 2009 roku wiązało się to również z wniesieniem opłaty w wysokości 30 złotych. Poza tym po uzyskaniu dokumentu z aktualnymi danymi na obywatelu ciąży kłopotliwy obowiązek poinformowania o zmianach urzędu skarbowego, banku oraz innych urzędów i instytucji, z którymi jest związany.
Autorzy koncepcji nowych dowodów postanowili rozwiązać ten problem przy pomocy nowoczesnych technologii. Proponują wprowadzenie wielofunkcyjnych, elektronicznych i biometrycznych dokumentów. Elektroniczne dowody niewiele będą się różniły od plastikowych kart, które nosimy w portfelach. Przypominać zatem będą obecne dowody, ale poza imieniem, nazwiskiem i numerem PESEL reszta danych, w tym nasza podobizna, a także adres zamieszkania, będzie zakodowana w mikroprocesorze. Zniknie również rysopis zawierający wzrost w centymetrach oraz kolor oczu. Dzięki temu zmiana miejsca zamieszkania nie będzie się wiązała ze zmianą całego dokumentu, a jedynie z zakodowaniem w odpowiedniej zakładce chipa nowego adresu.
Bardzo istotną zmianą będzie tzw. e-podpis, czyli możliwość potwierdzania tożsamości drogą elektroniczną. Dzięki temu – co podkreślają, chwaląc swój pomysł, przedstawiciele Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji – obywatele będą mogli dokonywać czynności prawnych w obszarze administracji publicznej, a więc w urzędach i izbach skarbowych, przy pomocy internetu. Certyfikat podpisu cyfrowego będzie uaktywniany podczas odbioru dowodu. Od urzędu wydającego dowód osobisty dostaniemy kod PIN, którego podanie będzie każdorazowo wymagane w czasie składania podpisu osobistego. Ale to jest dopiero jedna strona medalu.

Obywatel jak przestępca?
Docelowo nowy dowód będzie uniwersalnym dokumentem obywatela RP spełniającym funkcje dowodu osobistego, ale również paszportu i legitymacji ubezpieczeniowej. Służyć to ma naszej wygodzie i wygodzie instytucji państwowych. Wszelkie bowiem dane posiadaczy dokumentów – w tym szczegółowe dane personalne, wizerunek, a także informacje dotyczące certyfikatu e-podpisu – zgromadzone zostaną w Rejestrze Dowodów Osobistych. Uprawnienie do korzystania z bazy poza urzędami ewidencji ludności otrzymają m.in.: prokuratura, policja, straż graniczna, Służba Wywiadu Wojskowego, Służba Kontrwywiadu Wojskowego, ABW i CBA.
Witold Drożdż, wiceminister w MSWiA odpowiedzialny za informatyzację, reklamując nowy dowód, już na wstępie operacji wymiany dokumentów starał się rozproszyć obawy o totalną państwową inwigilację obywateli przy pomocy elektroniki. – Nie planujemy, żeby w mikroprocesorze znajdowały się jakiekolwiek dane poza tymi, które już dziś są umieszczone na dowodzie osobistym. Wszystkie obawy, że w mikroprocesorze znajdą się dane np. o stanie naszego zdrowia czy o pobieranej pomocy socjalnej, czyli potencjalnie dane wrażliwe, są bezpodstawne – zapewniał.
Jednak jest coś na rzeczy, że nowy dowód będzie znacznie skuteczniejszym instrumentem wszechobecnej kontroli obywateli. Od czasu do czasu przebija się do opinii publicznej informacja, że w dowodzie miałby być np. odcisk palca. Traktowanie każdego obywatela jako przestępcy to kuriozum mające się nijak do standardów demokratycznego państwa prawa. Co prawda rząd wycofał się z tego pomysłu, jednak niewykluczone, że to się jeszcze zmieni. Na razie jest mowa o biometrycznym wizerunku, czyli o owalu twarzy, ale nie wiadomo, czy za jakiś czas w mikroprocesorze nie znajdzie się obraz tęczówki oka i odcisk palca. Nawet Witold Drożdż zastrzegł, że jeśli pojawią się istotne argumenty, przemawiające za tym, by to zrobić, sprawa zostanie jeszcze rozważona. Poza tym dowód – według założeń resortu – ma być kluczem, przy pomocy którego będziemy mogli uzyskać w określonych sytuacjach dostęp do informacji zapisanych w różnych bazach danych. Jeśli ktoś z takim dowodem w ręku uda się do lekarza, to dzięki niemu lekarz będzie mógł otworzyć naszą elektroniczną kartę choroby. – To nie znaczy, że ta karta będzie zawarta na dowodzie. Ta karta choroby będzie dostępna w systemie zbudowanym przez resort zdrowia – tłumaczył wiceminister. Ale są jeszcze inne bazy danych, np. w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, w urzędzie skarbowym, w bankach.
Nie jest tajemnicą, że wymiana dowodów na nowe jest częścią szerszego projektu “pl.ID – polska ID karta”. Jak wynika z informacji podawanych przez przedstawicieli rządu, program jest kontynuacją działań rozpoczętych w ramach projektu PESEL2, w którym chodzi o integrację rejestrów państwowych. Projekt pl.ID ma też na celu ułatwienie kontaktu obywatel – administracja rządowa i samorządowa poprzez usługi e-government. W ramach projektu nastąpi m.in. informatyzacja urzędów państwowych oraz uproszczenie procedur administracyjnych w kontaktach z urzędami. Zrealizowana zostanie także przebudowa, modernizacja i integracja istniejących rejestrów państwowych oraz informatyzacja urzędów stanu cywilnego. Realizacja projektu ePUAP2 umożliwi upowszechnienie dostępu do usług publicznych drogą elektroniczną, ułatwienie korzystania z usług publicznych dostępnych on-line poprzez wprowadzenie jednolitej klasyfikacji usług (katalogu usług), a także udostępnienie mechanizmów integrujących jednostki samorządu terytorialnego na platformie ePUAP.
Według wcześniejszych zapowiedzi wice ministra Drożdża, ma powstać również Elektroniczna Platforma Gromadzenia, Analizy i Udostępniania Zasobów Cyfrowych o Zdarzeniach Medycznych.
Dzięki tej platformie ZOZ-y, apteki, praktyki lekarskie będą mogły gromadzić dane dotyczące naszego zdrowia. Administracja państwowa będzie też mogła analizować przepływy finansowe i statystyczne dotyczące ochrony zdrowia. Inne projekty, które będą realizowane w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, to m.in. informatyzacja wydziałów ksiąg wieczystych, rozwijanie usług służących rozliczaniu się on-line z podatków. Nowy elektroniczny dowód osobisty jest zatem kluczem do integracji tworzonych przez instytucje państwowe i publiczne baz danych oraz do monitorowania w prawie każdym wymiarze życia codziennego obywateli.

Superbaza danych o Polakach
Na nowe dowody osobiste, które umożliwią zakodowanie całego szeregu informacji, certyfikatów i danych, których w obecnych dowodach nie ma, trzeba też spojrzeć w perspektywie Narodowego Spisu Powszechnego, który zostanie przeprowadzony w Polsce w dniach od 1 kwietnia do 30 czerwca 2011 roku.
Według opracowań GUS proponowany zakres powszechnego spisu ludności i mieszkań uwzględnia poszerzenie zbieranych informacji o pewne elementy – ważne z punktu widzenia międzynarodowych zobowiązań wobec ONZ (np. niepełnosprawność) oraz Unii Europejskiej (taki obowiązek nakłada rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady 763/2008 z 9 lipca 2008 r. w sprawie spisów powszechnych ludności i mieszkań), a także z punktu widzenia krajowych potrzeb (np. emigracja zarobkowa, cudzoziemcy w Polsce, wyznanie jako przynależność do Kościoła lub związku wyznaniowego, źródła utrzymania ludności, sytuacja rodzinna i jej charakterystyka). Pełna charakterystyka rodzin ma dotyczyć typu rodziny biologicznej (małżeństwo lub partnerzy z dziećmi, małżeństwo lub partnerzy bez dzieci, samotny rodzic z dziećmi) rodziny rozszerzonej i zrekonstruowanej. W celu uzyskania takich informacji konieczne będzie pozyskanie danych o stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa osób tworzących gospodarstwo domowe, pozycji w rodzinie, jak również o charakterze związku, w jakim pozostają osoby, niezależnie od faktu, czy został on zalegalizowany, czy też nie. Pytanie o przynależność wyznaniową – jako część kwestionariusza do spisu – po raz ostatni zostało zadane w roku 1931.
Jeżeli nastąpi integracja informacji uzyskanych ze spisu ze zmodernizowanymi bazami danych już istniejącymi, to na kanwie systemu PESEL2 powstanie jedna superbaza danych o wszystkich Polakach.
Jeżeli ktoś będzie miał dostęp do systemu, kliknie i będzie wiedział: nie tylko, jak się nazywamy, jak wyglądamy, kiedy się urodziliśmy, gdzie mieszkamy, ale także, czy pracujemy, czy szukamy pracy, czy jesteśmy ubezpieczeni i czy nie zalegamy ze składką na ZUS, jaka jest nasza sytuacja rodzinna, ile zarabiamy, czy jesteśmy zadłużeni, jaki majątek posiadamy, jakie płacimy podatki, czy nie zalegamy z opłatami za nośniki energii, telefon i innymi rachunkami, jakie mamy saldo na koncie, jakie są nasze numery telefonów stacjonarnych i komórkowych oraz numery kart kredytowych, czy jesteśmy karani, czy otrzymywaliśmy mandaty i płaciliśmy za nie, ile dni byliśmy na zwolnieniu, na co się leczymy.

Powtórka z Orwella
Proces informatyzacji Polski wpisuje się w tendencję, by pod hasłem dbałości o nasze bezpieczeństwo maksymalnie rozszerzać zakres monitorowania ludzi. Ostatnio w Europie i Stanach Zjednoczonych został znacznie zaostrzony zakres kontroli osobistej i kontroli bagażu. W miastach i w budynkach są wszędobylskie kamery, w centrach handlowych bramki elektroniczne. W powszechnym użyciu są karty kredytowe łatwo umożliwiające monitorowanie ich właścicieli. W wyniku wdrażania obowiązującej od 1 stycznia 2010 roku unijnej dyrektywy o retencji danych jest opracowane rozporządzenie określające, którzy operatorzy i w jakim zakresie mają przechowywać dane o połączeniach użytkowników telefonów komórkowych. Nowe przepisy zmuszą operatorów do obligatoryjnego przechowywania wszystkich danych o lokalizacji użytkowników w momencie nawiązania połączenia, a nawet przez cały czas rozmowy. Te dane już i tak były gromadzone, a korzystanie z nich nie było obwarowane takimi przepisami, jak legalne zakładanie podsłuchu, a na ich podstawie można ustalić, kto jest na imieninach u cioci lub wczoraj był w pracy czy w kinie.
W związku z tym rodzi się wiele pytań, np. co będzie, jeśli takie informacje będą wykorzystywane bezprawnie albo wpadną w niepowołane ręce? Co będzie, jeśli pojawi się pokusa nadużycia władzy nad obywatelem przez państwo? W Polsce, niestety, nie odbywa się pogłębiona dyskusja na temat gromadzenia przez państwo tego typu danych, chociaż na świecie dyskutuje się na ten temat. Warto zatem przytoczyć wnioski wypracowane przez Grupę Roboczą ds. Ochrony Danych powstałą na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE. Grupa jest niezależnym europejskim organem doradczym w zakresie ochrony danych i prywatności, którego zadania określają przepisy art. 30 dyrektywy 95/46/WE i art. 14 dyrektywy 97/66/WE.
W konkluzji Opinii 3/2005 jej autorzy zwracają m.in. uwagę, że: wyczerpująca debata społeczna winna poprzedzić zastosowanie danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży oraz dowodach tożsamości; celem ograniczenia zagrożeń związanych nierozerwalnie z samym charakterem biometrii nieodzowne jest możliwie wczesne wprowadzenie skutecznych zabezpieczeń; konieczne jest zapewnienie ścisłego rozgraniczenia pomiędzy danymi biometrycznymi gromadzonymi i przechowywanymi dla dobra publicznego (np. kontroli granicznej) na podstawie zobowiązań prawnych a danymi służącymi celom umownym, uzyskanymi za zgodą; wykorzystanie danych biometrycznych w paszportach i dowodach tożsamości powinno być technicznie ograniczone do celów weryfikacji poprzez porównanie cech dokumentu z danymi posiadacza nim się legitymującego; należy zagwarantować, aby dostęp do danych zapisanych w mikroprocesorze miały wyłącznie właściwe władze.
Czy rację ma prof. Michał Kulesza, specjalista w zakresie administracji publicznej, który przestrzega, że czekające nas zmiany to praktyki rodem z Orwella? Ów słynny pisarz i wizjoner w swojej słynnej książce “Rok 1984″ sugestywnie odmalował anatomię totalitaryzmu. Ukazał, w jaki sposób zaawansowana technologia może być wykorzystywana jako instrument zniewolenia człowieka. W każdych czasach i w każdym systemie aktualna jest bowiem zasada: kto ma informację, ten ma władzę, a wszechstronna wiedza o obywatelach znakomicie umożliwia sterowanie społeczeństwem i bardzo łatwo może być wykorzystywana przeciwko niemu.

Jan Maria Jackowski

Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych oddalił apelację chrześcijańskiej uczennicy, zaskarżającej decyzję niższej instancji zabraniającej wypowiedzenia imienia Jezus podczas uroczystości zakończenia roku szkolnego,

Brittany McComb, absolwentka szkoły średniej Foothill High School w Las Vegas, pięknym zwyczajem przysługującym najlepszemu uczniowi szkoły, zaproszona została do wygłoszenia przemówienia na zakończenie roku szkolnego 2005/2006. Brittany przekonała się niestety, że chrześcijanie w Stanach Zjednoczonych nie mają prawa do swoich poglądów. Już w trakcie przygotowywania przemówienia, kierownictwo szkoły wykreśliło z przedstawionego rękopisu cytat z Biblii i skreśliło imię “Chrystus”. Ostrzeżono ją, lecz Brittany nie dawała za wygraną i powiedziała, że niekoniecznie będzie trzymała się zatwierdzonej wersji. Wobec tego Wydział Edukacji powiatu Clark oraz prawnicy z American Civil Liberties Union – wpływowej żydowsko-marksistowskiej organizacji terroryzującej społeczeństwo amerykańskie – wpłynęli na odcięcie Brittany mikrofonów. Podczas zakończenia roku szkolnego Brittany nie mogła przemówić do swoich kolegów i koleżanek gdyż nieocenzurowana wersja przemówienia składająca się z 750 słów, zawierała dwa odniesienia do “Pana”, dziewięć do “Boga” i jedno do “Chrystusa”.

“Przeszłam cztery lata edukacji w Foothill gdzie uczono mnie logiki. Wpajano we mnie również prawo do wolności wypowiedzi.” – mówi Brittany McComb. Teraz Brittany dostała swoistą lekcję “wolności”. “Wolność wypowiedzi” przestała bowiem być wolnością mówienia o Bogu, o Chrystusie w kraju zamieszkałym w zdecydowanej większości przez chrześcijan [1]. A dla Brittany “Bóg jest najważniejszą częścią mojego życia i – tak jak inni najlepsi uczniowie dziękują swoim rodzicom – ja chciałam również podziękować Panu naszemu Zbawicielowi.” – dodała najlepsza uczennica.

Z pomocą chrześcijańskich organizacji prawniczych, Brittany wniosła sprawę do sądu federalnego, który wydał wyrok na jej niekorzyść. Odwołała się więc do Sądu Najwyższego, który odrzucając apelację utrzymał wyrok niższej instancji w mocy.

[1] w 1990 86% Amerykanów deklarowało się jako chrześcijanie, w 2001 roku – 77%.

Brittany McComb, szykanowana absolwentka szkoły średniej

Serdecznie polecam 35-minutowy film pt.: "Grom z oddali".
Wstrząsający i dający do myślenia.

Grom z oddali.zip (162.81 MB)

Dnia 1 sierpnia, 1989 roku, angielska gazeta “The Sun” zamieściła artykuł zatytułowany: “Wielki Brat nadchodzi”, w którym odsłania tajne plany rządowe, zakładające obowiązkowe szczepienie całego społeczeństwa, po to aby każdemu wszczepić micro albo nanochip. Powodem masowych szczepień miała być ochrona przed pandemią… świńskiej grypy! Wg. “The Sun”, prawdziwym celem elit rządzących było jednak co innego, a mianowicie uzyskanie pełnej kontroli nad obywatelami.

Niezwykły jest fakt, iż dokładnie 20 lat później scenariusz ten faktycznie jest realizowany. Nawet nazwa choroby jest taka sama.

W ww. artykule mowa jest o “szczepionkach przeciwko świńskiej grypie, w których zostanie ukryty nanochip. Mowa jest też o tym, że lekarze szczepiący pacjentów nie będą świadomi tego faktu. W przypadkach odkrycia faktu wszczepiania chipa, miało być użyte tłumaczenie, iż jest to implant genetyczny, mający wspomagać walkę organizmu z wirusem.

Jeszcze 20 lat temu artykuł ten został przez większość czytelników zlekceważony, ponieważ The Sun uważany był wtedy za “brukowiec” i nikt nie brał rewelacji tam pisanych, całkowicie poważenie.

O pandemii świńskiej grypy, IBM wiedziało już w 2006 roku!

W USA został ujawniony dokument, z którego jasno wynika, iż międzynarodowy gigant – IBM, już w 2006 roku wiedział o tym, że w przeciągu 5 lat świat ogarnie pandemia grypy.
W biuletynie ‘Service & Global Procurement pan IOT Europa / Pandemic Plan Overview’, który jest rozpowszechniany pomiędzy top-managerami we francuskim oddziele IBM, fakt ten jest dosłownie wymieniany.

Biuletyn informuje swoich managerów, że w okresie trwania pandemii dojdzie do sytuacji, w której tylko 30% pracowników będzie w stanie wykonywać swoja pracę.

Biuletyn ten głosi co następuje:

• Jest 100% szansy iż pandemia wybuchnie w przeciągu 5 następnych lat.

• Podczas trwania pandemii maksymalnie 30% pracowników będzie w stanie pracować.

• Planowane są 2 fale pandemii, każda po 12 tygodni, oddzielone 12 tygodniowym okresem “wytchnienia”.

• Najpierw będzie wywołanie (trigger) ze strony korporacyjnej, najprawdopodobniej na kilka dni przed oficjalnym wywołaniem tematu przez WHO.

• W każdym kraju, w którym mamy swoje siedziby, będziemy reagować pozytywnie na wszelkie potrzeby lokalnego rządu.

Dokument ten udowadnia, iż co najmniej niektóre międzynarodowe koncerny były z dużym wyprzedzeniem zawiadamiane o planowanej pandemii, lub tez były one zaangażowane w jej przygotowania.

Papiestwo i masoneria to dwie potęgi działające na świecie, a każda z nich usiłuje nad nim zapanować. Rezultat toczącej się między nimi walki ma w obecnej chwili najwyższą doniosłość, gdyż stajemy nie tylko na rozstajnych drogach historii, lecz także wobec radykalnej transformacji samej ludzkości.

Albo rzymski katolicyzm wyniesie nas znowu do poziomu cywilizacji chrześcijańskiej albo żydomasoneria ściągnie nas na ścieżkę barbarzyństwa i dekadenckiego pogaństwa. Cały świat balansuje między chrześcijaństwem a pogaństwem. 8 grudnia 1892 roku, papież Leon XIII napisał do włoskiej hierarchii: “Konieczne jest zwalczanie masonerii tym orężem boskiej wiary, którym w ubiegłych wiekach pokonano pogaństwo”.

Ponadto, zarówno papiestwo jak i żydomasoneria będąc w pełni świadome, że odgrywają tak diametralnie przeciwstawne role zakładają, iż musi to mieć wpływ na polityczną, ekonomiczną, intelektualną i religijną przyszłość poszczególnych osób jak również całych narodów. Jest to niezbitym faktem, czego najlepszym dowodem jest ich niesłabnący wzajemny antagonizm.

Czymże jest tak naprawdę dzisiejsza żydomasoneria, jeśli nie skumulowaniem i aktywizacją wszystkich sił zła? Ta sekta ze swym potrójnym roszczeniem do bycia anty-kościołem (przeciw Kościołowi), anty-państwem (przeciw państwu) i anty-moralnością (przeciw tradycyjnej moralności) chlubi się tym, że nade wszystko i po wieczne czasy jest wrogiem katolickiego Kościoła; jedno z jej bojowych wezwań wypowiedział w 1822 roku Tigrotto, jeden z szefów Alta Vendita: “Katolicyzm musi zostać zniszczony na całym świecie”. Tigrotto także w następujący sposób wyraził antykatolicki plan: “Spiskujmy tylko przeciw Rzymowi”. Czyż nie wyraża tego w identyczny sposób niemieckie “Los Von Rom” albo angielskie: “No Popery”?

Profesor Maria Dorota Majewska nie jest profesorem jakiegoś “marketingu” czy innej pseudonauki, jakie rozpleniły się w Polsce na prywatnych uczelniach,  wykorzystującym swój tytuł profesorski do przydania sobie autorytetu w dziedzinach, o których nie ma pojęcia. Prof. Majewska jest wybitnym neurobiologiem. Przez 25 lat pracowała w czołowych instytucjach naukowych USA, między innymi na uniwersytetach Harvarda i Missouri oraz w Narodowym Instytucie Zdrowia w Waszyngtonie. Obecnie w Zakładzie Farmakologii i Fizjologii Układu Nerwowego Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. Posłuchajmy, co ma do powiedzenia w sprawie szczepionek, które międzynarodowa łobuzeria i złodzieje wciskają nam na siłę. Oto wywiad z nią zamieszczony w Angorze z dnia 27.09.2009.

Poszczególne kraje zamawiają miliony, dziesiątki milionów szczepionek przeciwko świńskiej grypie, które najwcześniej znajdą się w naszych aptekach na początku przyszłego roku. Tymczasem już jesienią świat może zaatakować pandemia.
- Na razie żadnej pandemii grypy nie ma i nie było.

Ale nie tak dawno WHO po raz pierwszy od 41 lat ogłosiła najwyższy stopień zagrożenia pandemią grypy.
– Według Państwowego Zakładu Higieny, w Polsce było tylko 13 potwierdzonych przypadków zachorowań na tzw. świńską grypę. Wszystkie osoby wyzdrowiały, a choroba miała bardzo łagodny przebieg. Gdy w takiej sytuacji ktoś straszy mnie, że za chwilę wybuchnie pandemia i na świecie zachorują setki milionów, a może i miliardy ludzi, to ja w to nie wierzę. Zastanawiam się, na ile wiarygodne mogą być plotki publikowane coraz częściej poza największymi mediami (głównie w internecie), że możliwe jest świadome i celowe uwolnienie takiego wirusa w niektórych krajach dla osiągnięcia gigantycznych zysków. A co do WHO – to pamiętajmy, że ta organizacja w znacznym stopniu jest finansowana z pieniędzy światowych koncernów farmaceutycznych.

To brzmi jak scenariusz kiepskiego thrillera?
– W przeszłości w USA lub Wielkiej Brytanii, nie mówiąc już o państwach totalitarnych, dochodziło do eksperymentów z bronią biologiczną. Do nielegalnego zarażania żołnierzy i cywilów, obywateli własnych państw, różnymi groźnymi chorobami. Dla mnie szczególnie niepokojąca była nie tak dawna informacja z Czech, gdzie tamtejsze służby medyczne wyłapały partię testów szczepionek na grypę sezonową zanieczyszczoną wirusem ptasiej grypy, która jest o wiele bardziej niebezpieczna od świńskiej. Nie znajduję innego wytłumaczenia tego przypadku jak czyjeś celowe działanie. Dlatego nie ufam żadnemu rządowi, żadnej światowej organizacji. Te instytucje, podobnie jak niektóre media, ośmieszają tych, którzy nawołują do zachowania czujności. Ale uważam, że lepiej wydać się śmiesznym i przeżyć, niż zbagatelizować problem i zachorować. Czasem można czytać między wierszami (w informacjach, które docierają do nas z WHO czy innych instytucji, na przykład z amerykańskiej agencji CDC (Centers for Disease Control and Prevention). I właśnie z doniesień CDC można się dowiedzieć, że jak na razie wirus świńskiej grypy nie wymaga szczepień, a nawet silnych leków, gdyż każdy zdrowy człowiek jest w stanie samemu się z nim uporać. Świńska grypa może być problemem jedynie dla osób cierpiących na określone schorzenia.

Właściwie każda dostępna w Polsce publikacja na temat szczepień ochronnych i prawie wszyscy lekarze zgodnie radzą szczepić się na wszystkie możliwe choroby – od zwykłej grypy po pneumokoki, zapewniając o wyjątkowej skuteczności tych szczepionek.
– Dwa-trzy lata temu w “British Medical Journal” ukazały się wyniki japońsko-włoskich badań dotyczących skuteczności szczepień na grypę sezonową. Przeprowadzono je na dużej populacji z tego samego obszaru. Połowa badanych została zaszczepiona, a drugiej połowie podano placebo. Wniosek był taki, że te szczepionki są nieskuteczne. A nawet, że szczepieni chorowali częściej. Notowano wiele powikłań poszczepiennych, zwłaszcza u osób po 65. roku życia. Z bazy danych CDC możemy się dowiedzieć, że w Stanach Zjednoczonych w okresie 18 lat zanotowano 60 tys. udokumentowanych zgonów wśród zaszczepionych zdrowych ludzi. Jest też bardzo interesująca nowa publikacja japońskich badaczy dotycząca tzw. grypy hiszpanki (w latach 1918-1919 uśmierciła od 50 do 100 milionów ludzi na całym świecie – przyp. autora). Japończycy doszli do wniosku, że do tak wielkiej śmiertelności mogła przyczynić się… aspiryna. Lek wówczas nowy, lecz bardzo już rozpowszechniony i reklamowany jako panaceum prawie na wszystko. Ponieważ aspiryna obniża temperaturę i hamuje w organizmie produkcję pewnych hormonów, które służą do pobudzenia układu odpornościowego, to niewykluczone, że jej zażycie mogło stać się główną przyczyną tak wielkiej śmiertelności. Nie bez znaczenia miało też wycieńczenie wielu społeczeństw zakończoną właśnie wojną.

Istnieje teoria, że szczepionki mogą negatywnie ingerować w system immunologiczny człowieka.
– Jest na to dużo dowodów. W Stanach Zjednoczonych na skutek powikłań poszczepiennych mogło umrzeć od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy dzieci. Rozbieżności są tak duże, gdyż – według Amerykańskiej Agencji Leków – ilość raportowanych powikłań po lekach, szczepionkach i zabiegach wynosi zaledwie od 1 do 10% takich przypadków. Szczepionki mogą powodować schorzenia neurologiczne, immunologiczne, a także uszkadzać wiele organów. Niektóre bardzo poważne naukowe teorie uważają, że gwałtowny wzrost zachorowań na cukrzycę, zarówno pierwszego, jak i drugiego stopnia, może być spowodowany nadmiarem szczepień. Skutkiem szczepień mogą być też choroby auto-immunologiczne, gdy organizm zaczyna atakować własne komórki. Niektóre szczepionki mogą być szczególnie niebezpieczne dla trzustki, tarczycy, gonad.

W internecie można zapoznać się z bardzo ostrą polemiką między panią a Polskim Towarzystwem Wakcynologii (wakcynologla – nauka zajmująca się szczepieniami ochronnymi).
– PTW zaatakowało mnie z powodu badań, jakie prowadzę ze środków Unii Europejskiej. W dużym skrócie sprawa dotyczy autyzmu i potencjalnej roli thimerosalu w patogenezie tej choroby. Jak wiadomo - thimerosal, który przez kilkadziesiąt lat był dodawany do szczepionek oraz innych medykamentów (bez rygorystycznych badań świadczących o jego bezpieczeństwie) – zawiera znaczne ilości rtęci, która w każdej postaci jest substancją bardzo toksyczną. Powoduje zaburzenia rozwojowe u dzieci, u dorosłych choroby neuro-degeneracyjne (Alzheimera i Parkinsona) oraz degeneracyjne zmiany w systemach reprodukcyjnych kobiet i mężczyzn, upośledzając ich zdolności rozrodcze (kraje skandynawskie wprowadziły zakaz używania rtęci).

Czy thimerosal występuje także w szczepionkach dostępnych w Polsce?
– Praktycznie jest we wszystkich polskich szczepionkach.

Również w szczepionkach przeciwko grypie?
– W ogromnej większości.

Z naszej rozmowy czytelnik powinien wyrobić sobie pogląd: szczepić się, czy też nie szczepić?
– Staram się nie udzielać takich rad. Każdy może mieć w tej sprawie własne zdanie. Ja na pewno nie zaszczepię się ani na grypę sezonową, ani na świńską.
Często rodzice pytają mnie, czy mają szczepić swoje małe dzieci? Wówczas odpowiadam im, żeby ważyli, czy w razie zachorowania dana choroba ma łagodny przebieg, czy jest łatwa w wyleczeniu, na przykład antybiotykami? W Polsce przymusowo szczepi się noworodki w pierwszych godzinach życia przeciwko żółtaczce typu B. Tymczasem ostatnie badania amerykańskie wykazały, że dzieci szczepione szczepionkami ze związkiem rtęci dziewięć razy częściej są upośledzone umysłowo niż te, które nie są szczepione. W wielu cywilizowanych krajach świata na żółtaczkę typu B szczepi się dopiero nastolatków, przed rozpoczęciem życia płciowego. Myślę, że warto zaszczepić się przeciw polio, chociaż drugiej strony w Polsce od lat nie zanotowano żadnego przypadku tej choroby i moim zdaniem bezpieczniej byłoby podawać tę szczepionkę dzieciom po ukończeniu 3. roku życia. Można też szczepić przeciwko odrze. Pamiętajmy jednak, że mimo szczepień dzieci nadal chorują na tę chorobę. To samo mogę powiedzieć o krztuścu.

A gruźlica?
To sprawa bardzo dyskusyjna. Jest kilka dużych badań w tym jedno przeprowadzone przez WHO w Indiach. I co się okazało? Szczepieni (BCG) chorowali częściej.

Podobno w wielu krajach rządy już szykują się do przymusowych szczepień przeciwko grypie A (H1N1).
– Słyszałam, że taki scenariusz jest możliwy w Grecji, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Francji. Wiem jednak, że istnieją tam też bardzo silne i dobrze zorganizowane społeczne grupy protestu, więc pewnie się im nie uda.

Rozmawiał: Krzysztof Różycki

http://www.zegardlugu.pl/

Redakcja krakowskiego dwumiesięcznika “Arcana” zwróciła sie do Teresy Bochwic, Józefa Darskiego, Marka Hasa, Witolda Kieżuna, Krzysztofa Kłopotowskiego, Aleksandra Kopińskiego, Piotra Legutki, Jerzego Surdykowskiego, Ewy Thompson, Macieja Wierzyńskiego, Dominika Zdorta, Rafała Ziemkiewicza, Andrzeja Zybertowicza i Stanisława Michalkiewicza z propozycją odpowiedzi na trzy następujące pytania:

1. Czy wielkie media – jak np. w Polsce TVN czy „Gazeta Wyborcza” – pożarły już ostatecznie politykę Kto, co rządzi mediami? Materialny interes? Czy popycha je ideologiczny prąd? Gdzie biją jego źródła?

2. Czy istnieje świat publiczny, przestrzeń publiczna poza mediami? Czy można, warto ją budować? Jak?

3. Czy w świecie zdominowanym przez media (ulotna rozrywka/manipulacja/infotainment) możliwe jest przywrócenie wychowawczej funkcji kultury (uprawianie, pielęgnowanie i rozwijanie tego, co najbardziej wartościowe w dorobku poprzednich pokoleń)?

A oto wypowiedź Stanisława Michalkiewicza

Czy wielkie media – jak w Polsce TVN, czy „Gazeta Wyborcza” – pożarły już ostatecznie politykę? Kto, co rządzi mediami? Tylko materialny interes? Czy popycha je ideologiczny prąd? Gdzie biją jego źródła?

Żeby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba najpierw odpowiedzieć na inne – czym jest dzisiaj „polityka”? Oczywiście jest tym, czym była zawsze, to znaczy – zespołem działań zmierzających albo do uchwycenia, albo do utrzymania władzy. Problem jednak w tym, że zmienił się zarówno przedmiot zainteresowań, a co za tym idzie – również zakres władzy. Dawniej sprawujący władzę odwoływali się do autorytetu boskiego i na nim fundowali posłuszeństwo rządzonych. W tej sytuacji musieli dbać – i dbali – o odpowiednią pozycję społeczną religii, która ten boski autorytet krzewiła i umacniała. W ostatecznej instancji na straży stał topór i kat, ale do tych środków uciekano się raczej niechętnie i rzadko. Zwracał na to uwagę nawet Machiavelli, przestrzegając, by „okrucieństwo i terror stosować rozsądnie i tylko w miarę potrzeby”. Na ogół więc wystarczała powszechna świadomość, że narzędzia terroru istnieją i mogą być użyte, by nie musiały być używane. Terror i przemoc dochodziły do głosu w skali masowej dopiero w przypadku kryzysu religii i dlatego większość europejskich wojen domowych w dawnych czasach przybierała postać wojen religijnych. Dlatego ówczesna polityka obejmowała również kontrolowanie religii, co swój doskonały wyraz znalazło w podstawowej zasadzie pokoju augsburskiego z roku 1555 – cuius regio eius religio, która położyła ideologiczny fundament pod późniejsze absolutyzmy. W przypadku religii katolickiej, która z natury rzeczy ma charakter kosmopolityczny, pragnienie kontrolowania religii koncentrowało się na podtrzymywaniu sojuszu tronu i ołtarza, z zachowaniem pewnych przywilejów „tronu” w kościelnych sprawach organizacyjnych, podczas gdy w przypadku wyznań protestanckich kontrola ta szła znacznie dalej i obejmowała również kształtowanie treści religii. Polska, z uwagi na swój republikański ustrój, była pod tym względem wyjątkowa i współistniało tu wiele wyznań, chociaż warto podkreślić, że i tu przestępstwem był ateizm, czego dowodem jest sprawa Łyszczyńskiego.

Zastąpienie przez rewolucję francuską autorytetu boskiego autorytetem „woli narodu” sprawiło, że zmienił się przedmiot zainteresowań sprawujących władzę. Stopniowo przestali zabiegać o kontrolowanie religi – chociaż jeszcze Robespierre próbował stanąć na czele kultu Istoty Najwyższej – a coraz wiekszą wagę przywiązywali do mechanizmów kreowania „woli narodu”. Ponieważ jednak „naród” w zasadzie jest hipostazą, wobec czego uwaga sprawujących władzę siłą rzeczy zaczęła koncentrować się na miejscach, w których „wola narodu” się kształtuje, na miejscach wytwarzania masowych nastrojów. O ile w wieku XIX można jeszcze mówić o prasie, jako swoistej czwartej władzy, o tyle już po pierwszej, a zwłaszcza – po drugiej wojnie światowej można spokojnie włożyć to między bajki. Państwa demokratyczne przyswoiły sobie mechanizmy totalitarne, tyle, że sprytnie je zakamuflowały, powierzając organizowanie ładu medialnego, podobnie jak przemysłu rozrywkowego, swoim tajnym służbom, które aranżują tam pozorny pluralizm. Pozorny – bo w sprawach istotnych z punktu widzenia władzy, której punkt ciężkości spoczywa poza oficjalnymi, tj. konstytucyjnymi organami państwa – WSZYSTKIE wielkie media, poza nielicznymi mediami niszowymi, prezentują identyczny, albo prawie identyczny punkt widzenia. Można zatem powiedzieć, że to nie media pożarły politykę, tylko odwrotnie – polityka pożarła media, rozumiane jako odzwierciedlenie opinii publicznej. Media nie odzwierciedlają już żadnej „opinii publicznej”, tylko ją kształtują za pośrednictwem ulokowanej tam agentury tajnych służb państwowych. W przypadku „Gazety Wyborczej” sytuacja może być odmienna o tyle, że jest ona narzędziem kształtowania polskiej opinii publicznej w sposółb korzystny dla lobby żydowskiego, które jednak funkcjonuje bardzo podobnie do tajnych służb i realizuje podobne interesy, co i one.

Są to interesy zarówno materialne („Szmaciak chce władzy nie dla śmichu lecz dla bogactwa, dla przepychu; chce mieć tytuły, forsę, włości i w nosie przyszłość ma Ludzkości”), jak i polityczne – to znaczy utrwalenie politycznego panowania tajnych służb. W tym celu muszą one utrzymywać opinię publiczną w przekonaniu o autentyczności politycznej demokracji oraz o bezalternatywnym charakterze zasady „ludowładztwa”. Przekłada się to na ideologię marksizmu kulturowego, czyli tak zwanej politycznej poprawności, która ożywia i inspiruje współczesną żydokomunę. Jest to środowisko podwójnie wrogie chrześcijaństwu. Po pierwsze – że „żydo”, a po drugie – że „komuna”. I dla jednych i dla drugich chrześcijaństwo, a zwłaszcza – kosmopolityczny katolicyzm, stanowi groźną konkurencję, którą należy bezkompromisowo zniszczyć, a w najlepszym razie – pozostawić jedynie zewnętrzne znamiona, wypełnione zupełnie niegroźną treścią. Rzecz bowiem w tym, że chrześcijaństwo zawsze niesie ze sobą ryzyko odwołania się do alternatywnego autorytetu i podniesienia w jego imieniu zarzewia buntu. W przypadku katolicyzmu – również do autorytetu politycznego. Dlatego zwłaszcza katolicym jest podwójnie groźny i żadnego kompromisu z nim być nie może, tylko jawna lub ukryta pod maską „dialogu” – wojna.

Czy istnieje świat publiczny? Przestrzeń publiczna poza mediami? Czy można, czy warto ją budować? Jak?

Oczywiście, że istnieje. Wprawdzie media, system edukacyjny i przemysł rozrywkowy dążą do jej wypełnienia a przez to – zawłaszczenia, ale jak dotąd nigdy się to nie udało. Wprawdzie przestrzeń ta nie objawia swojego istnienia w jakichś ostentacyjnych formach, ale nawet w momentach nasilonego terroru istniały enklawy opinii autentycznej. Były to zarówno środowiska „nieugiętej dewocji”, jak i wewnętrznej emigracji, a także kierujące się przekorą bez wyraźnej motywacji politycznej, jak np. bikiniarze. Obecnie przestrzeń publiczna niby jest wolna, ale obserwujemy nasilony proces mnożenia tematów tabu, to znaczy problemów, których albo nie wolno poruszać w publicznym dyskursie w ogóle, albo tylko w jakiś okręslony, nie bardzo wiadomo przez kogo, sposób. Sankcją są albo próby wykluczania z publicznego dyskursu przez środowiska uzurpujące sobie taką kompetencję, albo kary sądowe. Liczba tych ostatnich nie jest duża, ale z pewnością będzie rosła, zgodnie z tezą Józefa Stalina, że walka klasowa zaostrza się w miarę postępów socjalizmu. Na początku było tak zwane „kłamstwo oświęcimskie” to znaczy – kwestionowanie zatwierdzonej do wierzenia liczby ofiar tego obozu, ale obecnie mamy do czynienia również z penalizowaniem tak zwanej „homofobii”, a więc z próbami sprzeciwiania się agresywnym środowiskom sodomitów. Ponieważ coraz częściej spotykamy się z wypowiedziami traktującymi wszelkie wątpliwości co do aktualnie forsowanych form integracji europejskiej jako coś oczywiście nieprzyzwoitego , to sądzę, że jesteśmy bliscy wprowadzenia kolejnej penalizacji. Podjęte ostatnio przez organy UE próby ograniczenia dostępu do internetu w skali całej Europy, a także orzeczenie polskiego Sądu Najwyższego, iż także dziennikarze mogą być pociągani do odpowiedzialności za ujawnienie „tajemnicy państwowej” (np. o działalności TW „Bolka”) pokazują, że ograniczanie wolności słowa nie jest żadnym złudzeniem. Warto w tym kontekście zwrócić uwagę na działalność wiedeńskiej Agencji Praw Podstawowych, za którą to nazwą ukrywa się paneuropejska centrala gestapo, śledząca europejskie narody, czy nie dopuszczają się aby myślozbrodni w postaci „rasizmu”, „ksenofobii”, „antysemityzmu” i „homofobii”. Ta Agencja ma swoje agentury w każdym kraju członkowskim UE (w Polsce przetarg na usługi delatorskie wygrała Helsińska Fundacja Praw Człowieka), a współpracują z nimi odpowiednie departamenty MSW.

W tej sytuacji budowanie przestrzeni publicznej oznacza walkę o wolność słowa i swobodę badań naukowych. Walkę o antentyczność dyskursu publicznego, którą żydokomuna próbuje zniszczyć w całej Europie przy pomocy stopniowgo mnożenia tematów tabu trzeba powadzić w imię przetrwania europejskiej kultury, która dla swego rozwoju potrzebuje autentyzmu, a bez niego więdnie i obumiera. Narody które przestają tworzyć żywą kulturę uwsteczniają się do poziomu „mas” – i to właśnie wydaje się celem operacji jaką na żywym ciele Europy zamierzają przeprowadzić wrogowie wolności.

Czy w świecie zdominowanym przez media możliwe jest przywrócenie wychowawczej funkcji kultury?

Przywrócenie wychowawczej funkcji kultury jest możliwe pod warunkiem zachowania zdolności do tworzenia kultury żywej. Nie wiemy, w jakim kierunku się ona rozwinie, bo planować można tylko imitacje kultury – właśnie takie, jaką próbuje obdarować europejskie narody żydokomuna. Jednak bez względu na to, w jakim kierunku się rozwinie, będzie ona rozwinięciem dorobku poprzednich pokoleń. Czy akurat tego, co dzisiaj uważamy za najbardziej wartościowe? Tego nie da się przewidzieć, ale też nie ma powodu, by dekretować, iż to, co akurat dzisiaj uważamy za najbardziej wartościowe w dorobku poprzednich pokoleń, będzie uważane za takie również w innych okolicznościach. Na przykład cecha ciepłokrwistości u ssaków nie miała specjalnego znaczenia w ciepłym klimacie triasu, jury i kredy, ale kiedy później się oziębiło, okazała się bardzo ważna.